[SGIAL]

Σκλήρυνση κατά πλάκας

Εισαγωγή
Πρόκειται για μία νόσο του ΚΝΣ που οφείλεται στην καταστροφή της μυελίνης που περιβάλλει τους νευράξονες (άξονες των νευρικών κυττάρων μέσω των οποίων μεταδίδεται η πληροφορία σε ένα άλλο κύτταρο) (Πηγή 1). Η βαρύτητα και η κλινική πορεία της νόσου διαφέρουν σημαντικά από ασθενή σε ασθενή. Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται κυρίως σε ανοσοκατασταλτικά - ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, ψυχολογική υποστήριξη και φυσική αποκατάσταση.
Αιτιολογία
Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη. Τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος το οποίο πιθανόν αντιδρά ανώμαλα στην προσπάθειά του να εξουδετερώσει κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Πιθανολογείται ότι ο παράγοντας αυτός είναι ένας ή περισσότεροι ιοί.
Παθογένεια
Πρόκειται για μια αυτοάνοση διαταραχή που έχει σαν τελικό αποτέλεσμα την δημιουργία αντισωμάτων ενάντια στην βασική πρωτεΐνη της μυελίνης του ΚΝΣ. Τα αυτοαντισώματα αυτά δεν καταστρέφουν το σύνολο της μυελίνης του ΚΝΣ αλλά συγκεκριμένες περιοχές κάθε φορά, οι οποίες ονομάζονται εστίες ή πλάκες απομυελίνωσης. Δεδομένου ότι η μυελίνη στο ΚΝΣ παίζει ουσιαστικό ρόλο στην μετάδοση της πληροφορίας από τον ένα νευρώνα στον άλλο (Πηγή 1), η καταστροφή της προκαλεί διακοπή της επικοινωνίας των διαφόρων τμημάτων του ΚΝΣ με αποτέλεσμα την δυσχερή λειτουργία του.
Κλινική εικόνα - Συμπτώματα
Η συμπτωματολογία της ΣΚΠ (σκλήρυνσης κατά πλάκας) διαφέρει από ασθενή σε ασθενή, αλλά μπορεί να διαφέρει και από ώση σε ώση του ίδιου ασθενούς. Εξαρτάται από την περιοχή όπου προέκυψε η εστιακή βλάβη της μυελίνης. Π.χ. αν η βλάβη αυτή αφορά τις αισθητικές οδούς, η συμπτωματολογία θα είναι αιμωδίες (μουδιάσματα), παραισθησίες (μυρμηγκιάσματα). Αν αφορά τις κινητικές οδούς τότε θα έχουμε σαν αποτέλεσμα μείωση ή κατάργηση της μυϊκής ισχύος του ασθενούς (πάρεση ή παράλυση). Βέβαια, η βλάβη μπορεί να αφορά και οποιαδήποτε άλλη ανατομική δομή του ΚΝΣ με συμπτωματολογία ανάλογη της λειτουργίας του κάθε ανατομικού σχηματισμού. Π.χ. αν η βλάβη αφορά την παρεγκεφαλίδα τότε θα έχουμε δυσαρθρία, αστάθεια βάδισης, ασυνεργία κινήσεων κ.α. Επίσης, η κλινική εικόνα μπορεί να διαφέρει από ασθενή σε ασθενή. Διακρίνουμε τις περιπτώσεις όπου η νόσος εξελίσσεται με ώσεις ενώ στα μεσοδιαστήματα ο ασθενής είναι φαινομενικά υγιής. Αντίθετα σε άλλες περιπτώσεις εγκαθίσταται μία συμπτωματολογία η οποία επιδεινώνεται με το πέρασμα του χρόνου (προϊούσα μορφή). Τέλος, συχνή είναι η προσβολή του οπτικού νεύρου με αποτέλεσμα θάμβος οράσεως (οπισθοβολική νευρίτις).
Διάγνωση
Βέβαια, ένας ασθενής που περιγράφει ένα ή περισσότερα από τα ανωτέρω συμπτώματα δεν πάσχει αναγκαστικά από ΣΚΠ. Η συμπτωματολογία εστιακής βλάβης του ΚΝΣ μπορεί να οφείλεται σε διάφορες άλλες αιτίες που προκαλούν βλάβη σε κάποιο σημείο του ΚΝΣ. Μερικά από αυτά τα αίτια είναι: όγκοι, αγγειακά επεισόδια, αποστήματα, φλεγμονώδεις παθήσεις και απομυελινώσεις άλλης αιτιολογίας. Επίσης, μπορεί το αναφερόμενο σύμπτωμα να οφείλεται σε άλλου είδους διαταραχή και όχι σε εστιακή βλάβη. Π.χ. ένας ασθενής που αναφέρει αιμωδίες άνω άκρων μπορεί να πάσχει από νευροφυτικές διαταραχές, σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, περιφερική νευροπάθεια κ.α. Για τον λόγο αυτό η διάγνωση της ΣΚΠ τίθεται από ειδικούς γιατρούς (Νευρολόγους) με βάση συγκεκριμένα κριτήρια τα οποία είναι κατ' εξοχήν κλινικά (χρησιμοποιούνται ευρέως τα κριτήρια του Poser)( Πηγή 4) αλλά και εργαστηριακά (κυρίως Μαγνητική Τομογραφία Εγκεφάλου ή Σπονδυλικής Στήλης ( Πηγή 2), Οπτικά Προκλητά Δυναμικά (ΟΠΔ) ( Πηγή 3) και Οσφυονωτιαία Παρακέντηση (ΟΝΠ)
Κλινική πορεία - Επιπλοκές
Η νόσος μπορεί να εξελίσσεται με ώσεις (δηλ. να υπάρχουν περίοδοι ασθενείας και περίοδοι φαινομενικής ίασης) ή με προοδευτική επιδείνωση της συμπτωματολογίας στην πάροδο του χρόνου. Οι σοβαρές και επαναλαμβανόμενες βλάβες της μυελίνης με την πάροδο του χρόνου αφήνουν μόνιμη συμπτωματολογία η οποία πιο συχνά συνίστανται σε δυσαρθρία, τρόμο, νυσταγμό, παρέσεις άκρων, σπαστικότητα, διαταραχές ούρησης. Επίσης λόγω του ότι πολύ συχνά βλάπτεται το οπτικό νεύρο (οπισθοβολβική νευρίτις) συνυπάρχουν διαταραχές από την όραση. Ακόμη, ο παρατεταμένος κλινοστατισμός και η πτωχή κινητικότητα μπορούν να οδηγήσουν σε επιπλοκές και για τον λόγο αυτό συνιστάται φυσιοθεραπευτική αγωγή.
Θεραπεία
Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται σε σκευάσματα που δρουν στο ανοσοποιητικό σύστημα και κυρίως η ιντερφερόνη β και η κοπαξόνη. Πιστεύεται ότι η ιντερφερόνη β και η κοπαξόνη δρουν ανοσορυθμιστικά μειώνοντας την ένταση της αυτοάνοσης αντίδρασης. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι ώσεις του ασθενούς είναι αραιώτερες χρονικά και με μικρόετερη κλινική βαρύτητα.Επίσης, χρησιμοποιούνται ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως η κορτιζόνη και κυτταροστατικά. Σημαντική είναι η ψυχολογική υποστήριξη του ασθενούς (από Ψυχολόγο ή/και με αντικαταθλιπτικά φάρμακα) εφ΄όσον η κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος υποβοηθείται από μια κακή ψυχολογική διάθεση. Ακόμη, συνιστάται φυσική αποκατάσταση. Τέλος, η θεραπεία των συμπτωμάτων της νόσου αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν καλλίτερη ανακούφιση του ασθενούς και για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούνται αναλγητικά, σπασμολυτικά κ.α. φάρμακα ανάλογα με την περίπτωση.
Πρόληψη
Δεδομένου ότι η αιτιολογία της νόσου παραμένει άγνωστη δεν υπάρχουν συγκεκριμένες συμβουλές για την πρόληψή της.
Περισσότερες πληροφορίες
Για την ορθότερη αντιμετώπιση του προβλήματος που σας απασχολεί θα είναι σκόπιμο να απευθυνθείτε σε ιατρό Νευρολόγο δεδομένου ότι ο κάθε ασθενής αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση σε σύγκριση με τους άλλους με την ίδια πάθηση (π.χ. διαφορετική βαρύτητα και κλινική πορεία). Ο συγγραφέας του άρθρου παραμένει στην διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες στην διεύθυνση: gkmpa@yahoo.it και στο τηλέφωνο: 6937043757.

Γραμμένο από τον Νευρολόγο : Καπαρό Γεώργιο

Πηγές: Βιβλιογραφία 1. Γ. Καπαρός. Ειδική Νευροφυσιολογία ΤΕΙ Αθηνών 1999 2. Γ. Καπαρός, Ευθυμίου Α., Κραβαρίτης Δ., Μπαλάκας Ν. Η αξία της μαγνητικής τομογραφίας στην διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Εργασίας Εαρινής 12ης Συνάντησης Ελλήνων Νευρολόγων. Ιωάννινα: Ελληνική Νευρολογική Εταιρία, 1996 3. Ε. Κούτρα, Γ. Καπαρός, Δ. Καράκαλος, Ν. Μπαλάκας. Η σημασία της μεταξύ των δύο οφθαλμών διαφοράς των διακυμματικών χρόνων Ν70-Ν135 σε ασθενείς με κατά πλάκας σκλήρυνση και φυσιολογικούς λανθάνοντες χρόνους Ρ100. Εργασίες συνεδρίου Ελληνικής Εταιρείας Ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας. Ναύπλιο: Ελληνική Εταιρεία Ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας, 1994. 4. Poser CM, Patty DW, Scheingerg L et al. New diagnostic criteria for MS: guidelines for research protocols. Ann Neurology 1983, 13:227-231

Internet www.nmss.org www.msif.org www.greekmssociety.gr

[SGIAL]

Συναισθηματικές Διαταραχές στους ασθενείς με Σκλήρυνση κατά Πλάκας



Έφη Κουτσουράκη, Ιατρός Νευρολόγος

Ομιλία στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο για την ΣΚΠ όπως δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά του συνεδρίου σελ.170-172.

Αγαπητοί φίλοι, οι συναισθηματικές διαταραχές στην ΣΚΠ είναι ένα αναπόσπαστο και κριτικό στοιχείο αυτής της νόσου. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας ασθενής που να μην έχει δοκιμάσει τουλάχιστον μία φορά, βασανιστικές γι’ αυτόν συναισθηματικές διαταραχές, που άλλοτε παίρνουν τη μορφή της κατάθλιψης, άλλοτε του άγχους, της ανησυχίας, της ευφορίας, της αδυναμίας χαλιναγώγησης του συναισθήματος και μερικές φορές μπορούν να οδηγήσουν τον ασθενή ακόμη και σε ψυχιατρική νόσο όπως η μανία ή η μανιοκατάθλιψη. Ήδη από τότε που πρωτοπεριγράφηκε η νόσος από τον Σαρκό πριν από εκατό και πλέον χρόνια, είχαν επιστήσει την προσοχή στις συναισθηματικές διαταραχές που παρουσίαζαν οι σκληρυντικοί ασθενείς, αναφέροντας την ευφορία σαν χαρακτηριστική διαταραχή, την οποία όμως απαντούμε σε άτομα με προϊούσα νόσο και συνοδεύεται συνήθως από βαριά κινητική αναπηρία.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η χαρακτηριστικότερη συναισθηματική διαταραχή που συναντούμε στην ΣΚΠ είναι η κατάθλιψη. Βέβαια η κατάθλιψη είναι μία συνηθισμένη διαταραχή σε όλους τους ανθρώπους, ασθενείς και υγιείς. Το βέβαιο όμως είναι ότι στους σκληρυντικούς ασθενείς η συχνότητα της κατάθλιψης είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι στους υγιείς όπως έχει αποδειχτεί από σειρά νευροψυχολογικών μελετών. Συνήθως είναι μετρίου βαθμού αλλά συχνά υπολανθάνει της προσοχής των θεράποντων ιατρών. Πολλές φορές ο ασθενής μπορεί να λέει «νοιώθω κατάθλιψη» εννοώντας την απογοήτευση ή την λύπη. Άλλες φορές πάλι να μην μιλάει καθόλου για τις συναισθηματικές του διαταραχές που μπορεί να τον οδηγήσουν ακόμη και σε απόπειρες αυτοχειρίας. Είναι ένα βασικό στοιχείο το οποίο πρέπει ιδιαίτερα να προσέχει ο νευρολόγος ιδιαίτερα στα πλαίσια των νέων θεραπευτικών σχημάτων. Η ιντερφερόνη Β που αποτελεί το συνηθέστερο σύγχρονο φάρμακο για την ΣΚΠ μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη ή να επιδεινώσει ήδη υπάρχουσα, οπότε ιδιαίτερα στα άτομα που παίρνουν αυτό το φάρμακο πρέπει να εξετάζουμε αυτόν τον παράγοντα.

Ένα μεγάλο ερώτημα που απασχόλησε πολλούς ερευνητές είναι κατά πόσο η κατάθλιψη είναι αντιδραστική ή έχει οργανική βάση δηλαδή αποτελεί ένα ακόμη σύμπτωμα της νόσου όπως είναι η διπλωπία, η θολή όραση και τα υπόλοιπα σωματικά προβλήματα. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα. Αναμφίβολα ένας ασθενής που έχει να αντιμετωπίσει μια χρόνια νόσο, έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσει κατάθλιψη απ’ ότι ένας υγιής όμως είναι βέβαιο και έχει πλέον αποδειχτεί ότι υπάρχει και οργανικότητα στην κατάθλιψη των σκληρυντικών ασθενών. Κατάθλιψη δεν παρουσιάζουν μόνο οι ασθενείς με αυξημένη σωματική αναπηρία αλλά και άτομα πλήρως λειτουργικά που βρίσκονται στην έναρξη της νόσου. Σε μία από τις εργασίες μας πάνω σ’ αυτό το θέμα, χαρακτηριστικά την βαρύτερη κατάθλιψη παρουσίαζαν ένας ασθενής παραπληγικός από 15ετίας και ένας άλλος δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου που δεν παρουσίαζε κανένα κινητικό πρόβλημα. Επίσης μελέτες που έχουν γίνει με Μαγνητική Τομογραφία κατέδειξαν ότι η μεγαλύτερη συχνότητα κατάθλιψης απαντάται στους ασθενείς που έχουν αλλοιώσεις, τις λεγόμενες απομυελινωτικές εστίες, στον κροταφικό λοβό, ένα τμήμα του εγκεφάλου που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το συναίσθημα. Ακριβώς επειδή είναι ιδιάζουσα η κατάθλιψη στη ΣΚΠ, δηλαδή αντιδραστική και οργανική, οι χαρακτήρες της είναι διαφορετικοί σε σχέση μ’ αυτή που παρουσιάζουν οι υγιείς. Ενώ στους υγιείς η κατάθλιψη παρουσιάζει απόσυρση, ελαττωμένη αυτοεκτίμηση και ενδιαφέρον, στους σκληρυντικούς η κατάθλιψη εκδηλώνεται με θυμό, ευερεθιστότητα, τρομερή ανησυχία, αδυναμία χαλιναγώγησης του συναισθήματος και των αντιδράσεών τους. Συχνά ο σκληρυντικός θα οδηγηθεί σε εκρήξεις οργής, ιδιαίτερα στα οικεία του άτομα και αυτό θα είναι απλώς μια εκδήλωση της κατάθλιψής του, ένα σύμπτωμα της νόσου και σαν τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουν οι οικείοι του. Όχι σαν ένα «νάζι» ή μία προσπάθεια να τραβήξουν την προσοχή, αλλά ένα ακόμη σύμπτωμα με το οποίο καθημερινά παλεύει ο ασθενής. Ήδη από το 1926 υπάρχουν ερευνητές, οι Κότερ και Γουίλσον, οι οποίοι επέστησαν την προσοχή ιδιαίτερα στην κατάθλιψη τονίζοντας ότι τα πιο σημαντικά προβλήματα που προκαλούν αληθινή αναπηρία στους ασθενείς είναι οι συναισθηματικές διαταραχές και όχι οι νευρολογικές υπό τη στενή έννοια του όρου.

Γνωρίζουμε επίσης ότι το άγχος είναι μία σημαντική διαταραχή που πολλές φορές προηγείται μιας «ώσης», δηλαδή μίας κλινικής επιδείνωσης. Είναι παρά πολύ συχνό πριν από τα σωματικά συμπτώματα να προηγείται περίοδος έντονου ανεξήγητου άγχους ή το έντονο άγχος και το καταθλιπτικό συναίσθημα να αποτελούν το πρώτο σύμπτωμα της νόσου πριν από τα κλασσικά συμπτώματα της διπλωπίας, παρέσεων, θολής όρασης κλπ. Πρέπει λοιπόν ο θεραπευτής να δίνει ιδιαίτερη σημασία στις συναισθηματικές διαταραχές και να μην υπολανθάνουν της προσοχής του. Μπορούμε να συναντήσουμε ασθενείς κινητικά λειτουργικούς αλλά με βαρεία κατάθλιψη, οι οποίοι είναι βέβαιο ότι συν τω χρόνω θα παρουσιάσουν και κινητική επιδείνωση αν δεν αντιμετωπιστεί η κατάθλιψή τους. Ενώ αντίθετα ασθενείς που παρουσιάζουν υψηλού βαθμού αναπηρία διατηρώντας συναισθηματική ισορροπία, μπορούν να οδηγηθούν σε μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους.

Συνηθίζω να λέω ότι η ΣΚΠ κυρίως είναι μια δοκιμασία ψυχής και σαν τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίζουν οι ασθενείς, οι οικείοι τους αλλά και ο νευρολόγος που πρέπει να αντιμετωπίζει τον ασθενή σαν μία ψυχοσωματική οντότητα και όχι μόνο σαν ένα κλινικό σύμπτωμα.

[SGIAL]

Οι άνδρες με σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να ωφελούνται από την τεστοστερόνη
07/04/2006

Η καθημερινή λήψη τεστοστερόνης από άνδρες με υποτροπιάζουσα διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας – την πιο συχνή μορφή της νόσου, κατά την οποία τα συμπτώματα παρουσιάζουν εξάρσεις και υφέσεις – φαίνεται να βελτιώνει την εγκεφαλική λειτουργία τους, σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάσθηκε στο 58ο Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (AAN).
«Οι άνδρες έχουν λιγότερες πιθανότητες απ’ όσες οι γυναίκες να παρουσιάσουν τη νόσο και τείνουν να την εκδηλώνουν σε μεγαλύτερη ηλικία», δήλωσε στο Ρόιτερς η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Νάνσυ Σίκοτ. «Γι’ αυτό, σκεφθήκαμε ότι μπορεί να παίζει κάποιο προστατευτικό ρόλο η τεστοστερόνη - η ορμόνη του ανδρικού φύλου, τα επίπεδα της οποίας στο αίμα αρχίζουν να μειώνονται μετά την ηλικία των 30 ετών, καθιστώντας ίσως τους άνδρες πιο επιρρεπείς στην σκλήρυνση κατά πλάκας».
Την εικασία αυτή έλεγξαν κατ’ αρχήν οι ερευνητές σε πειράματα με ζώα.
Όπως διαπίστωσαν, όταν τους έδιναν τεστοστερόνη δεν παρουσίαζαν έντονα συμπτώματα σκλήρυνσης κατά πλάκας. Βάσει αυτών των πρώτων ευρημάτων, η δρ Σίκοτ και οι συνεργάτες της, από την Ιατρική Σχολή David Geffen στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, άρχισαν να υποβάλλουν σε θεραπεία με γέλη (τζελ) τεστοστερόνης δέκα άνδρες που έπασχαν από τη νόσο.
Στη διάρκεια των 12 μηνών που διήρκησε η θεραπεία, οι ασθενείς δεν παρουσίασαν νέες βλάβες στον εγκέφαλό τους, όπως έδειξαν μαγνητικές τομογραφίες, ενώ αντιθέτως βελτιώθηκαν οι νοητικές λειτουργίες τους, επιβραδύνθηκε η ατροφία του εγκεφάλου και αυξήθηκε η παραγωγή μιας σημαντικής ουσίας που λέγεται BDNF.
Πιο συγκεκριμένα, η παραγωγή αυτής της ουσίας διπλασιάσθηκε, ενώ ο ρυθμός της εγκεφαλικής ατροφίας επιβραδύνθηκε κατά 67% τους εννέα τελευταίους μήνες της θεραπείας.
Επιπλέον, αυξήθηκαν κατά 4% οι επιδόσεις των εθελοντών σε τεστ που αξιολογούν την ταχύτητα επεξεργασίας νέων πληροφοριών και τη μνήμη. Θα ήταν άραγε δυνατόν να συνδυασθεί η τεστοστερόνη με άλλες θεραπείες; «Είναι μία πιθανότητα, την οποία πρέπει να διερευνήσουμε», είπε η δρ Σίκοτ. «Ούτως η άλλως όλα τα νέα φάρμακα που χρησιμοποιούνται έχουν πια ως κύριο στόχο την ελάττωση των νέων βλαβών και των εξάρσεων της νόσου – και σε αυτά φάνηκε να βοηθεί η τεστοστερόνη.
Ωστόσο, χρειάζονται πολλές ακόμα μελέτες για να βεβαιωθούμε».

ΠΗΓΗ: Reuters

[SGIAL]

Πόνος και σκλήρυνση κατά πλάκας
ΕΥΦΡ. ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΚΗ

Περίληψη
Ενώ η ΣΚΠ θεωρείται μία νόσος που δεν σχετίζεται άμεσα με τον πόνο, παρ΄ αυτά το 50% των ασθενών ταλαιπωρείται από επώδυνα σύνδρομα. Μάλλον είναι το αποτέλεσμα αυτών που καλούνται "βραχέα κυκλώματα" στις οδούς που διακινούν τις αισθητικές διεγέρσεις μεταξύ του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Ο κυρίαρχος τύπος πόνου στην ΣΚΠ είναι ο καυστικός-διαξιφιστικός πόνος που συνήθως παρουσιάζεται στα άκρα αλλά όχι σπάνια και στον κορμό και χαρακτηρίζονται σαν δυσαισθησίες. Οι νευραλγίες τριδύμου και οι ημικρανίες δεν είναι σπάνιες στην ΣΚΠ. Τα φάρμακα που συνήθως χορηγούμε είναι αντιεπιληπτικά και αντικαταθλιπτικά. Τα συνήθη αναλγητικά όπως, η ασπιρίνη, η κωδεΐνη και τα ναρκωτικά αναλγητικά δεν είναι αποτελεσματικά και πρέπει να αποφεύγονται. Είναι πολύ σημαντικό να διευκρινίζεται πάντα η αιτία του πόνου ώστε να είναι όσο το δυνατόν σωστότερη η ιατρική αντιμετώπιση.

Περισσότερα http://www.encephalos.gr/full/39-3-03g.htm

[SGIAL]

Η κλινική χρησιμότητα της μαγνητικής τομογραφίας στη Σκλήρυνση κατά Πλάκας
και το "κλινικο-ακτινολογικό παράδοξο"

ΚΟΥΤΣΗΣ Γ., ΜΑΝΤΕΛΛΟΣ Δ., ΣΦΑΓΓΟΣ Κ.
Νευρολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Αιγινήτειο Νοσοκομείο, Τμήμα Απομυελινωτικών Νοσημάτων


Περίληψη

Η μαγνητική τομογραφία καταλαμβάνει όλο και πιο κεντρική θέση στη διάγνωση της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας (ΣΚΠ). Τα νέα διαγνωστικά κριτήρια που θεσπίστηκαν το 2001 αντικατοπτρίζουν αυτό τον αναβαθμισμένο ρόλο. Αδιαμφισβήτητη είναι και η συμβολή της στη διερεύνηση του κλινικά μεμονωμένου συνδρόμου, για την εκτίμηση του κινδύνου μετατροπής σε κλινικά βεβαία ΣΚΠ. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει καταστεί σαφές ότι η συσχέτιση των ευρημάτων της συμβατικής μαγνητικής τομογραφίας με τη βαρύτητα της νόσου, όπως αυτή εκτιμάται με την κλίμακα αναπηρίας EDSS, είναι περιορισμένη. Η διαπίστωση αυτή αποτελεί το "κλινικο-ακτινολογικό παράδοξο" στη ΣΚΠ. Αποτέλεσμα αυτού του παραδόξου είναι ότι η θέση της συμβατικής μαγνητικής τομογραφίας στην παρακολούθηση της πορείας της νόσου καθώς και η προγνωστική της αξία αποτελούν πεδίο διχογνωμίας. Νέες, μη-συμβατικές τεχνικές μαγνητικής τομογραφίας έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια με σκοπό, μεταξύ άλλων, τη διαλεύκανση του "κλινικο-ακτινολογικού παραδόξου" στη ΣΚΠ και την επέκταση της χρήσης της μαγνητικής τομογραφίας, πέραν της διάγνωσης, στην παρακολούθηση της πορείας της νόσου και την πρόγνωση.

Πλήρες κείμενο : http://www.encephalos.gr/full/42-3-05g.htm

[SGIAL]

Κόπωση στη Σκλήρυνση κατά Πλάκας: Το συχνότερο και όμως το πιο παραμελημένο σύμπτωμα

ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Επιμελητής Στρ. Νοσοκομείου Θεσ/νίκης

Περίληψη

Η "κόπωση" παρότι έχει αναγνωριστεί από παλιά ως μείζον σύμπτωμα σε παθήσεις της Ιατρικής γενικά (συστηματiκά ερυθυματώδη λύκο, ρευματοειδή αρθρίτιδα, υποθυρεοειδισμό κλπ) και της Νευρολογίας ειδικότερα, δεν έχει καταστεί δυνατό να oριστεί με λεπτομέρεια ή να μελετηθεί εκτενώς σαν νοσολογική οντότητα.
Μια από της παθήσεις που η "κόπωση" είναι ένα από τα κύρια και αρκετές φορές το σοβαρότερο σύμπτωμα είναι η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ). Οι ασθενείς με ΣΚΠ αναφέρουν σε ποσοστό 76-92% ότι βιώνουν "κόπωση", 14-21% τη θεωρούν το σοβαρότερο σύμπτωμα, ενώ 55-79% την κατατάσσει στα τρία σοβαρότερα συμπτώματα.
Η "κόπωση" ορίζεται σαν μια ακατανίκητη αίσθηση κούρασης, απώλεια ενεργητικότητας ή εξουθένωση και πρέπει να διαχωρίζεται από την μυϊκή αδυναμία και την κατάθλιψη.
Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με την παθογένεια της νόσου (διαταραχή αγωγιμότητας νεύρων, ανοσολογική διαταραχή, ψυχολογικοί παράγοντες κλπ) καθώς επίσης και με τη δυνατότητα αντικειμενικοποίησης των κλιμάκων που χρησιμοποιούνται (Visual Analogue Scale, Rand Index of Vitality, Fatigue Impact Scale, Fatigue Severity Scale). Επειδή η "κόπωση" είvαι σύμπτωμα που προκαλεί αναπηρία είναι απαραίτητη η λεπτομερής διερεύνησή της με καλή λήψη ιστορικού, κλινική νευρολογική εκτίμηση, έλεγχο αιματολογικών και βιοχημικών παραμέτρων και MRI εγκεφάλου.
Η αντιμετώπισή της περιλαμβάνει εκτός από γενικά μέτρα (αλλαγή τρόπου ζωής, άσκηση, βελτίωση ύπνου κλπ.) και φαρμακευτικές παρεμβάσεις με αμανταδίνη (Symmetrel) και διεγερτικά του ΚΝΣ (όπως αμφεταμίνες ή το νέο εκλεκτικό μη αμφεταμινικό διεγέρτη modafinil (Modiodal) και αν συνυπάρχει κατάθλιψη με αντικαταθλιπτικά.

Πλήρες κείμενο : http://www.encephalos.gr/full/36-4-04g.htm

[SGIAL]

Κυστικές διαταραχές στην σκλήρυνση κατά πλάκας και αντιμετώπιση αυτών


ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΚΗ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Α' Νευρολογική Κλινική ΑΠΘ. Νοσ. ΑΧΕΠΑ, Διευθυντής Καθ. Στ. Μπαλογιάννης.

Περίληψη

Οι κυστικές διαταραχές που παρουσιάζονται συνήθως στην σκλήρυνση κατά πλάκας είναι: αυξημένη συχνότητα, επιτακτική ούρηση, σταγονοειδής διαφυγή ούρων, επίσχεση και ακράτεια. Αυτά τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα τριών διαφορετικών διαταραχών, της μικρής-σπαστικής κύστης, της μεγάλης-χαλαρής κύστης και της δυσυνεργικής κύστης. Η αντιμετώπισή τους είναι δυνατή με την σωστή διαγνωστική και θεραπευτική προσπέλαση. Η πρόληψη είναι το κλειδί για την αποφυγή των φλεγμονών της κύστης και του ουροποιητικού.

Πλήρες κείμενο : http://www.encephalos.gr/full/38-1-02g.htm

[SGIAL]

ΠΡΟΔΡΟΜΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Κ. ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ, Κ. ΚΥΛΙΝΤΗΡΕΑΣ, Κ.Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ



ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Σ.Κ.Π . ΜΕΛΕΤΗΘΗΚΑΝΚΑΤ'ΑΡΧΗΝ ΟΙ ΦΑΚΕΛΛΟΙ 625 ΑΣΘΕΝΩΝ ΠΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΤΗ 1960-83. ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ 499 ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ, ΟΙ ΔΕ 126 ΑΦΟΡΟΥΝ ΕΠΑΝΕΙΣΑΓΩΓΕΣ. ΟΙ 256 ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ 243 ΑΝΔΡΕΣ (ΣΧΕΣΗΣ ΓΥΝΚ.-ΑΝΔΡ. =1,053=1). Η ΗΛΙΚΙΑ ΕΝΑΡΞΕΩΣ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ, ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΥΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ 8-62 ΧΡΟΝΙΑ (M=30,10+-10,27), ΣΤΟΥΣ ΔΕ ΑΝΔΡΕΣ ΑΠΟ 10-57 ΕΤΗ (M=30,85+-16,11). Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΝΟΣΗΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΥΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ 10 ΗΜ.-23 (M=6,20+-6,08), ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΑΠΟ 10 ΗΜ. - 38 ΕΤΗ (M=6,33+-7,76). ΔΙΑΣΠΑΡΤΟ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ ΕΙΧΑΝΟΙ 420 ΚΑΙ ΝΩΤΙΑΙΑ 79 ΑΣΘΕΝΕΙΣ. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΑΣ, Η ΣΥΧΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΗΛΗ ΕΩΣ ΜΕΣΗ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ, ΟΠΩΣ Π.Χ. Η ΚΕΦΑΛΗΝΙΑ (44,73/100.00), Η ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ (26,73/100.000), Η ΣΑΜΟΣ (24,67/100. 000), Κ.Λ.Π. ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΨΗΛΗ.



MATERIA MEDICA GRECA, 13(5), 440-444, 1985

[SGIAL]

Η ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗΣ


Α. ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΣ, Ο. ΤΣΙΚΑ


ΤΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΩΣ ΑΝΟΣΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟ, ΕΝ ΜΕΡΕΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΦΡΑΓΜΩΝ, ΟΠΩΣ Ο ΑΙΜΑΤΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ (ΑΕΦ) ΚΑΙ O ΑΙΜΑΤΟΝΕΥΡΙΚΟΣ ΦΡΑΓΜΟΣ (ΑΝΦ), ΠΟΥ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΟΔΟ ΟΥΣΙΩΝ. ΜΟΛΑΤΑΥΤΑ, ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΦΛΕΓΜΟΝΗΣ Η ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΕΤΑΙ, ΜΕ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΝΑΔΥΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ. ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΚΝΣ), ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΛΙΓΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΤΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ, Η ΑΝΟΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΗ ΙΣΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ, ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΩΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗ. ΤΟ ΜΥΕΛΙΝΙΚΟ ΕΛΥΤΡΟ, ΔΡΩΝΤΑΣ ΩΣ ΦΥΣΙΚΟ ΜΟΝΩΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΕΥΟΔΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΚΠΤΩΣΗ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΚΛΙΝΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝ ΠΟΙΚΙΛΛΟΥΣΑΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ.
Η ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΚΝΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ (ΣΚΠ). ΣΤΗΝ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΠ, ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΝΟΣΙΑΣ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ, ΔΡΩΝΤΑΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟ ΧΡΟΝΟ. ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΑΕΦ, ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΑ Τ-ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΟΥ ΕΥΟΔΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΜΟΡΙΩΝ ΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗΣ ΕΙΣΔΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΝΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΝΤΙΓΟΝΑ ΣΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΑΝΤΙΓΟΝΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ. Η ΑΝΤΙΓΟΝΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΑ ΤΡΙΜΟΡΙΑΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΓΟΝΟ, ΤΟ ΜΟΡΙΟ ΤΟΥ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΙΣΤΟΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΔΟΧΕΑ ΤΟΥ Τ-ΚΥΤΤΑΡΟΥ. ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΤΑ Τ-ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΚΥΤΤΑΡΟΚΙΝΩΝ ΚΑΙ ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΩΝ ΜΕΣΟΛΑΒΗΤΩΝ, ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΜΥΕΛΙΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΥΤΤΑΡΟΚΙΝΕΣ ΣΥΝΔΕΟΜΕΝΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΗ1 ΦΑΙΝΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΛΕΜΦΟΚΥΤΤΑΡΟΥ ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΘΗΣΗ (ΠΡΟΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΙΣ), ΕΝΩ ΑΛΛΕΣ, ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗ2 ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΘΗΣΗ. ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΕΡΓΑΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ, ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ "ΠΛΑΚΑ", ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΙΣ ΔΙΗΘΗΣΕΙΣ. ΤΟ ΕΝΔΟΘΗΛΙΟ ΤΟΥ ΚΝΣ, ΤΑ ΑΣΤΡΟΚΥΤΤΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΟΓΛΟΙΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ, ΕΝΩ ΤΑ ΟΛΙΓΟ-ΔΕΝΔΡΟΓΛΟΙΑΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΥΡΩΝΕΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΔΡΑΝΗ. Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΑ, ΣΤΗΝ ΙΣΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΜΑΚΡΟΦΑΓΩΝ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΟΞΥΓΟΝΟΥ. ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ ΑΣΤΡΟΚΥΤΤΑΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΝΙΤΡΙΚΟ ΟΞΕΙΔΙΟ, ΠΟΥ ΕΠΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΟΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΙΣ ΚΥΤΤΑΡΟΚΙΝΕΣ.

ΙΑΤΡΙΚΗ, 78(1), 23-34, 2000 - Ανασκόπηση

--------------------------------------------------------------------------------

[SGIAL]

http://www.mslife.co.uk/start.html

[SGIAL]

Συγκριτική μελέτη των διακυμάνσεων του λόγου των CD4/CD8 λεμφοκυττάρων
σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας με τη μορφή των υφέσεων-εξάρσεων
υπό θεραπεία με Αζαθειοπρίνη ή Ιντερφερόνη βήτα 1-α

ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ Α., ΞΑΦΕΝΙΑΣ Δ., ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ Κ., ΒΑΣΙΛΑΚΗ Ο., ΞΑΦΕΝΙΑΣ Α.,
ΚΟΥΦΟΓΙΑΝΝΗΣ Δ., ΤΣΑΒΔΑΡΙΔΟΥ Β., ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗ Χ., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Ε.Α.
Α' Πανεπιστημιακή Νευρολογική Κλινική, Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, Θεσσαλονίκη

Περίληψη

Είναι γνωστό ότι, τα Τ-λεμφοκύτταρα, διαδραματίζουν ένα σημαντικό και καθοριστικά ρυθμιστικό ρόλο, στην πορεία των αυτοάνοσων νοσημάτων. Στηριζόμενοι σε ποικίλες ενδείξεις που ενισχύουν την άποψη της ανοσοβιολογικής παθογένειας της σκλήρυνσης κατά πλάκας (MS), αξιολογήσαμε τις διακυμάνσεις των επιπέδων του λόγου των υποπληθυσμών των T-λεμφοκυττάρων CD4/CD8 στο περιφερικό αίμα ασθενών που έπασχαν από MS με την μορφή των υφέσεων και εξάρσεων για περίοδο ενός έτους. Οι ασθενείς βρισκόταν σε θεραπεία είτε με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες, την αζαθειοπρίνη (ΑΖ 1η ομάδα) ,είτε με ανοσορυθμιστικούς παράγοντες, την ιντερφερόνη Β (IFN β-1α 2η ομάδα). Τα αποτελέσματα μας έδειξαν ότι η σχέση του λόγου των υποπληθυσμών CD4/CD8 λεμφοκυττάρων εμφανίζεται σε μικρό ποσοστό σε παθολογικές διακυμάνσεις ακόμα και στις περιόδους έξαρσης της νόσου, στην ομάδα της IFN β-1α ενώ στην ομάδα της ΑΖ οι ασθενείς εμφάνισαν υψηλότερο ποσοστό παθολογικών διακυμάνσεων του λόγου των CD4/CD8 και ιδιαίτερα στις εξάρσεις της νόσου. Παρόλα αυτά η στατιστική μελέτη μεταξύ των δύο ομάδων όσον αφορά στις εξάρσεις της νόσου και στις παθολογικές τιμές του λόγου των CD4/CD8 λεμφοκυττάρων δεν αποκάλυψε στατιστικά σημαντική διαφορά.

Πλήρες κείμενο : http://www.encephalos.gr/full/42-1-03g.htm

[SGIAL]

Η γνώμη των ανθρώπων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας για τη σωματική άσκηση αλλάζει


Για δεκαετίες, οι άνθρωποι με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας αποθαρρυνόντουσαν από την σωματική άσκηση για να αποφύγουν την εξάντληση, την απώλεια όρασης και προβλήματα ισορροπίας που συχνά προκαλούνται από την αυξημένη θερμοκρασία του σώματος.

Αλλά ειδικοί τώρα λένε ότι οι ασθενείς με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μπορούν και θα πρέπει να είναι δραστήριοι- αρκεί μόνο η θερμοκρασία του σώματός τους να παραμένει σε χαμηλά επίπεδα.
«Τριάντα χρόνια πριν υπήρχαν γιατροί που λέγανε ότι είναι καλύτερα για τους ανθρώπους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας να αποφεύγουν την σωματική άσκηση», είπε ο Dr. Ted Brown της Ιατρικής Ομάδας για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας στο Seattle. «Αυτό έχει αλλάξει διαμετρικά».
Η υπερθέρμανση του σώματος και η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μπορεί να είναι ένα τοξικό δίδυμο. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι γιατροί έχουν καταγράψει καινούρια συμπτώματα στους ασθενείς τους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας σε ζεστές μέρες ή μετά από κουραστική δουλειά.
Η συσχέτιση μεταξύ αυτών των ξεσπασμάτων και της ανεβασμένης θερμοκρασίας του σώματος ήταν τόσο καθαρή που μέχρι τη δεκαετία του ’80, οι γιατροί χρησιμοποιούσαν ως μέθοδο διάγνωσης της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας τις αντιδράσεις των ασθενών σε μπάνιο με ζεστό νερό.
Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας προκαλεί την επιδείνωση της μυελίνης, που είναι μονωτικό κάλυμμα για τα νευρικά κύτταρα και βοηθάει στην μετάδοση σημάτων από το κεντρικό νευρικό σύστημα. Χωρίς τη μυελίνη, τα σήματα εμποδίζονται, αφήνοντας κάποιες περιοχές του σώματος άχρηστες.
Ειδικοί πιστεύουν ότι η αυξημένη θερμοκρασία του σώματος επιδεινώνει το μπλοκάρισμα αυτών των σημάτων. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο γιατί η ζέστη προκαλεί συμπτώματα στο 90% των ανθρώπων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας.
Παρόλα αυτά, λένε, ότι σωματική άσκηση είναι πολύ πολύτιμη για να αποφεύγεται.
Η σωματική δραστηριότητα δυναμώνει τους αποδυναμωμένους μυς και αυξάνει την αντοχή των ασθενών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας. Μπορεί επίσης να απαλύνει ή να θεραπεύσει την κατάθλιψη.
Ο Sean Winters «κρατάει» τις πιο σκληρές προπονήσεις του στο Bellevue Highland Community Center -όπου τα μηχανήματα είναι σχεδιασμένα για ανθρώπους σε αναπηρικά καθίσματα- για τις κρύες και χειμωνιάτικες ημέρες, όπου δεν τίθεται θέμα το να μπεις σε ένα ζεστό αυτοκίνητο, για παράδειγμα.
«Σε ένα ζεστό αυτοκίνητο, το να περιμένεις το κλιματιστικό, πολλές φορές σε εξαντλεί», είπε ο Winters, 32 χρονών. «Προφανώς, δεν θέλω να είμαι σε τέτοια κατάσταση πριν οδηγήσω».
Τα συμπτώματα που σχετίζονται με την ευαισθησία στη ζέστη τυπικά υποχωρούν και εξαφανίζονται ολοκληρωτικά μετά από λίγες ώρες, αλλά μερικοί άνθρωποι που εξετάστηκαν σε μπάνιο με ζεστό νερό είχαν μόνιμα προβλήματα, οδηγώντας τους γιατρούς να εγκαταλείψουν αυτή τη τεχνική διάγνωσης.
Απλές θεραπείες, όπως το να πιεις κρύο νερό, το να φας παγωτό, το να φοράς ελαφριά ρούχα και το να κάνεις ένα δροσερό μπάνιο πριν την σωματική άσκηση μπορεί να ελαχιστοποιήσουν ή να εμποδίσουν την ευαισθησία στη ζέστη, λένε οι γιατροί.
Η Roanne Dunbar, 66, πιστεύει στη σημασία των μαθημάτων Pilates που παρακολουθεί τρεις μέρες την εβδομάδα για έξι χρόνια τώρα. Τα μαθήματα Pilates της επιτρέπουν να παραμένει εύκαμπτη και δυνατή, χωρίς να ζεσταίνεται υπερβολικά. Τις ζεστές μέρες, βάζει μια παγοκύστη γύρω από τον λαιμό της για να εμποδίσει την κούραση.
«Κάνω πάνω-κάτω οτιδήποτε θέλω να κάνω», είπε η Dunbar. «Απλά το κάνω πιο αργά και πιο προσεχτικά». «Απλά δεν μπορώ να πάω για ψάρεμα όταν έχει φριχτή ζέστη, αλλά πηγαίνουμε σε περιοχές της Αλάσκας και της Βόρειας Βρετανικής Κολομβίας. Ο άντρας μου και εγώ αγαπάμε πολύ το ψάρεμα».
Στο πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, οι γιατροί μελετάνε την επίδραση της σωματικής άσκησης στη κατάθλιψη σε ανθρώπους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας. Η συχνότητα της κατάθλιψης είναι περίπου τρεις φορές υψηλότερη σε ανθρώπους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας από ότι στο γενικό πληθυσμό. Αλλά οι ασθενείς με Σκλήρυνση δεν ανταποκρίνονται το ίδιο καλά σε αντικαταθλιπτικά.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου ελπίζουν ότι η δουλειά τους θα κινητοποιήσει τους φυσίατρους να λένε στους ασθενείς τους με Σκλήρυνση ότι η άσκηση μπορεί να βοηθήσει με την κατάθλιψή τους.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον 739 ανθρώπων με Σκλήρυνση στο King County, το 86% είπαν ότι ήθελαν να μάθουν πώς να ασκούνται με ασφάλεια.
«Είναι κάτι που δεν κοστίζει απαραίτητα πολύ, ούτε είναι περισσότερη δουλειά για τους φυσιοθεραπευτές», είπε ο Dawn Ehde, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.
Μετά τη διάγνωσή του το 1993, ο Ken Nashif μετέτρεψε το γήπεδο του τένις στην πίσω αυλή του σε κήπο με 18 ανυψωμένα περβάζια. Η παραγωγή του είναι τόσο μεγάλη, που δίνει αρκετά προϊόντα σε τράπεζες φαγητού.
«Προσπαθώ να μείνω όσο δραστήριος μπορώ», είπε ο Ken Nashif, που έπρεπε να αφήσει τη δουλειά του ως ναυτικός - μηχανικός καθώς το να περνάει ώρα στο ζεστό δωμάτιο της μηχανής του πλοίου επέφερε προσβολές συμπτωμάτων.
«Είμαι ένας «σκληροτράχηλος» κηπουρός. Βγαίνω στις 5 το πρωί, όταν είναι ακόμα ωραία και δροσερά. Είναι το καλύτερο μέρος της ημέρας μου».

Συμβουλές για να παραμένετε δροσεροί:
Να πίνετε κρύο νερό πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τη προπόνηση.
Να ασκείστε νωρίς το πρωί ή το βράδυ.
Να φοράτε μια δροσερή μπλούζα, μια παγοκύστη ή ένα βρεγμένο κοντομάνικο.
Να διαλέγετε ασκήσεις όπως το κολύμπι που διατηρούν το σώμα δροσερό.
Να χρησιμοποιείτε ανεμιστήρα και να ασκείστε σε κλιματιζόμενο δωμάτιο.
Να φοράτε φαρδιά ρούχα.

[SGIAL]

ΕΧΩ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΜΟΥ


--------------------------------------------------------------------------------

Είναι ένας βουβός πόνος που σου προκαλεί αγωνία
και απελπισία και σε κάνει ευερέθιστο.
Δεν βλέπεις το λόγο να σηκωθείς από το κρεβάτι.
Όμως η κατάθλιψη δεν χρειάζεται να καταστρέφει τη ζωή των ανθρώπων με ΣΚΠ!

Η λέξη κατάθλιψη χρησιμοποιείται για να καλύψει ένα τόσο ευρύ φάσμα ψυχικών διακυμάνσεων, ώστε να έχει παρεξηγηθεί : χρησιμοποιείται ακόμα και όταν μερικοί άνθρωποι εννοούν ότι νιώθουν λύπη ή απογοήτευση. Αν χάσαμε κάποιον, αν τελείωσε ένας δεσμός που είχαμε ή μάθαμε κάποια άσχημα νέα είναι απόλυτα φυσιολογικό να αισθανόμαστε ρημαγμένοι ψυχολογικά. Οποιοσδήποτε νεοδιαγνωσθείς με ΣΚΠ, για παράδειγμα, είναι φυσικό να αισθάνεται θυμό και λύπη, αφού θρηνεί την απώλεια της υγείας του. Η λύπη όμως δεν είναι ασθένεια, αλλά ένα συναίσθημα, και αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταλήξει ?σώνει και καλά? σε κατάθλιψη.

Όμως, η κατάθλιψη είναι μια κοινή ασθένεια και το 5% του γενικού πληθυσμού παρουσιάζει συμπτώματά της σε κάποια στιγμή της ζωής του. Το κακό είναι ότι οι ΑμΣΚΠ, όπως και οι άνθρωποι με άλλες ασθένειες που μπορεί να επιφέρουν αναπηρία, είναι περισσότερο εύκολοι στο να πάθουν κατάθλιψη.

Πίσω από το χαμόγελο

Ένα άλλο άσχημο νέο είναι ότι οι νευρολόγοι τις περισσότερες φορές αγνοούν ή δεν καταλαβαίνουν ότι οι ΑμΣΚΠ πάσχουν από κατάθλιψη. Αυτό συμβαίνει, κυρίως, γιατί πολλοί ασθενείς έχουν την τάση να κρύβουν την κατάθλιψη πίσω από ένα ευχάριστο προσωπείο, αλλά και γιατί πολλοί γιατροί προτιμούν να εστιάζονται στα σωματικά προβλήματα που ίσως μπορούν να τα χειριστούν καλύτερα, παρά στα ψυχολογικά. Έχω παρατηρήσει ότι γενικά οι γιατροί έχουν την τάση να κατατάσσουν τα πάντα κάτω από μια και μοναδική ταμπέλα παθολογίας - δηλαδή, αν κάποιος έχει ΣΚΠ, τότε οτιδήποτε του συμβαίνει αντιμετωπίζεται ?υπό το φως? της σκλήρυνσης.

Τα καλά νέα όμως είναι ότι, αν αναγνωρίσουμε την κατάθλιψη, τότε θεραπεύεται με μεγάλη επιτυχία. Με ποιο τρόπο λοιπόν ανιχνεύεται;

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθανόμαστε σε κάποια στιγμή της ζωής μας μερικά από τα συμπτώματα της κατάθλιψης (βλ. σχετικό πίνακα). Θα έλεγα όμως ότι, αν διαρκούν για περισσότερο από δύο εβδομάδες και, ιδίως, αν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τις καθημερινές μας δραστηριότητες, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάσχουμε από κατάθλιψη και θα πρέπει να δούμε έναν ειδικό.

Κανένας δεν γνωρίζει το τι προκαλεί την κατάθλιψη. Μερικοί ειδικοί λένε ότι είναι κάτι σωματικό, δηλαδή ότι προκαλείται από βιοχημική ανισορροπία του εγκεφάλου, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι συναισθηματική ανισορροπία που προκαλείται από στρες και υπερένταση. Πιστεύω ότι είναι κάτι και από τα δύο.

Οικογενειακή υπόθεση

Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι των οποίων οι γονείς έπασχαν από κατάθλιψη έχουν περισσότερες πιθανότητες να πάθουν και οι ίδιοι, πράγμα που υποδηλώνει ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση. Μπορεί όμως και να σημαίνει ότι οι γονείς έχουν την τάση να περνούν στα παιδιά τους αρνητικούς τρόπους σκέψης. Τα μέλη των οικογενειών όπου υπάρχει κατάθλιψη ασκούν κριτική και μειώνουν ο ένας τον άλλο περισσότερο από άλλες οικογένειες κι έτσι, αν έχεις μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, σίγουρα δεν θα αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου ως ενήλικος.

Ακόμη και οι πολιτιστικοί παράγοντες παίζουν σπουδαίο ρόλο. Για παράδειγμα, οι γυναίκες έχουν τις διπλές πιθανότητες να διαγνωστούν με κατάθλιψη από ότι οι άνδρες, ίσως, γιατί τείνουν να εσωτερικεύουν την επιθετικότητά τους που μετά εμφανίζεται ως κατάθλιψη. Οι άνδρες συνήθως γίνονται βίαιοι ή το ρίχνουν στο ποτό. Παρόλα αυτά, μπορεί η κατάθλιψη των γυναικών να γίνεται αντιληπτή ευκολότερα, γιατί είναι περισσότερο αποδεκτό για τις γυναίκες το να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους. Η άποψη ότι οι άνδρες υποφέρουν εσωτερικά ενισχύεται και από το υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών των ανδρών.

Όσον αφορά στους ΑμΣΚΠ, είναι δύσκολο να πούμε ποια από τα συμπτώματα της κατάθλιψης οφείλονται σε ψυχολογική διαταραχή εξαιτίας της νόσου και ποια είναι αποτέλεσμα προσωπικής αντίδρασης στην απώλεια της υγείας ή στη δυσκολία του να αποδεχτούμε την κατάσταση.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η ΣΚΠ επηρεάζει τον τρόπο που σκεπτόμαστε. Μια μελέτη χρησιμοποίησε ευαίσθητα ψυχομετρικά τεστ, για να μετρήσει δείγμα ΑμΣΚΠ σε σύγκριση με ανθρώπους που έχουν ρευματοειδή αρθρίτιδα με ανάλογο βαθμό αναπηρίας. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ΑμΣΚΠ παρουσίασαν προβλήματα μνήμης και συγκέντρωσης, ενώ οι ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα δεν εμφάνισαν τέτοια προβλήματα.

Οι ΑμΣΚΠ έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν προβλήματα έκφρασης συναισθημάτων και αυτοέλεγχου. Ένας άνδρας είπε για αυτή του την εμπειρία : ?Δεν μπορώ να ελέγξω τα συναισθήματά μου - κλαίω πολύ εύκολα και πολλές φορές γελάω όταν δεν πρέπει. Ντρέπομαι. Δεν μπορώ να πάω πουθενά πλέον - η γυναίκα μου βαρέθηκε πια?. Είμαι βέβαιος ότι ο τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης από τον ίδιο τον ασθενή, αλλά και την οικογένειά του, παίζει σπουδαίο ρόλο στην αυτοεκτίμηση και την καλή κατάσταση της υγείας του.

Η επίδραση παλαιοτέρων εμπειριών μπορεί να παίζει σπουδαίο ρόλο στην ικανότητα του ΑμΣΚΠ να αντιμετωπίσει τη σημερινή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, μερικοί ψυχοθεραπευτές πιστεύουν ότι η κατάθλιψη προκαλείται από βαθύ πόνο στην παιδική ηλικία, όπως αυτός του θανάτου ενός από τους γονείς. Αν έχεις κρύψει βαθιά μέσα σου τον πόνο αυτού του χαμού, μπορεί ο πόνος της διάγνωσης να γίνει αιτία να βιώσεις και εκείνο το παλαιό πένθος. Δηλαδή, είσαι αντιμέτωπος με μια ?διπλή δόση? πόνου.

Η συμπεριφορά των άλλων

Η συμπεριφορά των άλλων μπορεί να καθορίσει το αν ο ΑμΣΚΠ θα πάθει κατάθλιψη ή όχι. Ένας κρίσιμος παράγοντας είναι η στάση του γιατρού που κάνει τη διάγνωση. Η στάση ενός ?αδιάβαστου? γιατρού ή ενός που έχει αμυντική στάση και λανθασμένα καθησυχάζει ή αδικαιολόγητα αναστατώνει τον ασθενή του, μπορεί να έχει καταστρεπτικές συνέπειες στη μελλοντική ευτυχία του ΑμΣΚΠ. Έτσι μερικοί γιατροί, για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους από συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις, όπως λύπη, ενοχές και ?αδυναμία του να κάνω κάτι?, γίνονται απόμακροι. Πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη μας ότι και οι ίδιοι οι γιατροί παθαίνουν κατάθλιψη και μάλιστα τα ποσοστά των στατιστικών είναι υψηλότερα από αυτά των ΑμΣΚΠ !!

Από την άλλη μεριά, ένας γιατρός που ακούει, σέβεται, καταλαβαίνει και δέχεται τα συναισθήματά του ασθενή του και απαντάει στις ερωτήσεις του με ειλικρίνεια και σαφήνεια, μπορεί να κάνει τα πράγματα διαφορετικά.

Οι αντιδράσεις των φίλων και των εργοδοτών παίζουν και αυτές σπουδαίο ρόλο. Πολλά από τα συμπτώματα της ΣΚΠ δεν είναι ορατά, όπως για παράδειγμα η κόπωση. Πολλοί άνθρωποι μπορεί να μας πουν τότε ότι υπερβάλλουμε ή ότι προσπαθούμε να προσελκύσουμε την προσοχή τους. Επιπλέον, η υπερπροστασία αποδυναμώνει τους ΑμΣΚΠ. Οι άλλοι προσφέρουν πολύ περισσότερα από αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε και μας φέρονται σαν να είμαστε μικρά παιδιά. Έτσι, μπορεί να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις και να φέρουν τον κοινωνικό μας αποκλεισμό που με τη σειρά του θα προκαλέσει κατάθλιψη.

Είναι γεγονός ότι η ΣΚΠ προκαλεί αναστάτωση και αγωνία στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον. Αν λοιπόν η σχέση μας είναι άσχημη, η ΣΚΠ θα είναι η δικαιολογία για όλα τα ?κακά? που μας συμβαίνουν. Αλλά και οι καλές σχέσεις δοκιμάζονται με τη ΣΚΠ. Η ΣΚΠ συχνά προκαλεί σεξουαλικές δυσλειτουργίες που οδηγούν σε απογοήτευση. Η ακράτεια μπορεί να περιπλέξει ακόμη περισσότερο την κατάσταση και να οδηγήσει σε απόρριψη του εαυτού μας και κατάθλιψη.

Τζέκυλ και Χάιντ

Πιστεύεται ότι η απώθηση των συναισθημάτων θυμού είναι ο κυριότερος παράγοντας κατάθλιψης. Οι ΑμΣΚΠ στην πλειοψηφία τους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα θυμού, ιδίως όταν εξαρτώνται από άλλους και φοβούνται την απόρριψη ή όταν ο σύντροφός τους νιώθει ενοχές. Όταν τα συναισθήματα πίκρας ή τύψεων κρύβονται, είναι εύκολο να αλλάξει η σχέση και να γίνει καταπιεστική και γεμάτη υποκρισία. Ένας ανασφαλής ΑμΣΚΠ, για παράδειγμα, μπορεί να υιοθετήσει μια τακτική υπερεξάρτησης από τον άνθρωπό του δημιουργώντας έτσι δυσφορία και παράπονα στον άλλον. Μπορεί ακόμη ο άνθρωπός μας, για να καλύψει τις ενοχές από την απόρριψη που αισθάνεται για μας, να γίνεται, ασυνείδητα, δικτατορικά υπερπροστατευτικός.

Οι σχέσεις αμοιβαίας εξάρτησης επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο στις περιπτώσεις που οι ΑμΣΚΠ έχουν γνωσιακά προβλήματα και παρουσιάζουν συμπεριφορές που φαίνονται ως απερίσκεπτες, αδιάφορες και εγωκεντρικές. Δυστυχώς, αν και είναι αναμενόμενο, η απελπισία μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που να υπερκαλύψει τα πάντα. Τότε η συναισθηματική προσβολή και σωματική βία μπορεί να γίνουν το κύριο γνώρισμα μιας σχέσης στη ζωή των ΑμΣΚΠ.

Η σύζυγος ενός ΑμΣΚΠ λέει: ?Έχει γίνει εγωιστής και εριστικός. Δεν είναι ο άνθρωπος που παντρεύτηκα. Χάνει τον έλεγχο πολύ εύκολα και την περασμένη εβδομάδα έδειρε το γιο μας με το μπαστούνι. Όταν όμως μπουν οι νοσοκόμες στο δωμάτιό του είναι όλο ?γλύκες?. Ίδιος Τζέκυλ και Χάιντ.?

Στις δυσκολίες προστίθενται και οι απαιτήσεις των παιδιών που μπορεί να γίνουν πολύ ενοχλητικά, όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες τους. Αν δεν τους εξηγήσουμε το τι είναι η ΣΚΠ, ανάλογα βέβαια με την ηλικία τους, μπορεί να αισθανθούν αποκλεισμένα από ένα τρομακτικό οικογενειακό μυστικό. Μερικά παιδιά αισθάνονται ενοχές και πιστεύουν ότι είναι ένα βάρος για τους ΑμΣΚΠ, ενώ άλλα μετατρέπονται σε υπερυπεύθυνους μικρούς ενήλικες και χάνουν την παιδικότητά τους και τα χάδια της ηλικίας τους.

Τί γίνεται με τη θεραπεία;

Καταλαβαίνετε φαντάζομαι πόσο ύπουλα μπορεί να εδραιωθεί η κατάθλιψη και να παρασύρει τους ΑμΣΚΠ και το περιβάλλον τους στα βάθη της απελπισίας.

Τί μπορούμε λοιπόν να κάνουμε για την κατάθλιψη;

Βασικά υπάρχουν δύο είδη αντιμετώπισης που συχνά συνιστώ να γίνονται συγχρόνως :

Υπάρχουν τα χάπια. Τα αντικαταθλιπτικά χάπια μας ?βγάζουν? από την κατάθλιψη, γιατί διεγείρουν τις χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου. Έχουν καλή πρόγνωση και δεν προκαλούν εθισμό. Τα καινούργια φάρμακα έχουν ταχεία αποτελέσματα που φαίνονται μέσα σε δέκα μέρες και πρέπει να συνεχιστούν για τρεις μήνες τουλάχιστον, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του γιατρού. Τα παρομοιάζω με φορτιστές μπαταριών που φορτίζουν έναν εξαντλημένο εγκέφαλο.

Υπάρχουν οι ψυχολογικές θεραπείες. Το να μιλήσουμε δηλαδή σε κάποιον. Η εξωτερίκευση του εσωτερικού μας κόσμου και της αγωνίας μας είναι κάτι θεραπευτικό. Δύο είναι οι συνηθέστερες μέθοδοι συμβουλευτικής : η ψυχαναλυτική και η γνωσιακή.

Η ψυχαναλυτική μέθοδος στοχεύει στο να καταλάβουμε από που προέρχεται η κατάθλιψη που σημαίνει ότι ψάχνουμε και το παρελθόν και τα ασυνείδητα συναισθήματά μας. (Είναι χρήσιμο, αν αισθανόμαστε ότι τα προβλήματά μας σχετίζονται με την παιδική μας ηλικία).

Η γνωσιακή μέθοδος επικεντρώνεται στο να σε βοηθήσει να διορθώσεις το ?εδώ και τώρα? και να αλλάξεις τον αρνητικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς (την υπερβολή της κατάστασης, το να περιμένεις το χειρότερο, το να νομίζεις ότι όλοι σε μισούν κτλ.) με μία θετική προσέγγιση. Πολλοί ψυχοθεραπευτές χρησιμοποιούν και τις δύο μεθόδους. Η γνωσιακή μέθοδος ίσως είναι λιγότερο αποτελεσματική για τους ΑμΣΚΠ που παρουσιάζουν γνωσιακά προβλήματα.

Συζητήστε με το γιατρό σας το ποια είναι η καλύτερη μέθοδος για σας. Με την ευκαιρία αυτή, αν ο γιατρός σας δεν σας καταλαβαίνει ή σας απορρίπτει, πηγαίνετε σε άλλον. Να θυμάστε ότι η κατάθλιψη δεν είναι ένδειξη αδυναμίας ή κάτι από το οποίο μπορούμε να ?βγούμε στο άψε-σβήσε?. Είναι πραγματική ασθένεια και χρειάζεται θεραπεία.

**Η αλλαγή είναι απολύτως απαραίτητη, ιδίως όταν τα μέλη της οικογένειας αρχίζουν να ?δίνουν στα νεύρα? ο ένας του άλλου. Όταν έχουμε κατάθλιψη, μπορεί να είναι δύσκολο να κλείσουμε ξενοδοχείο για διακοπές, γιατί αισθανόμαστε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μας χαροποιήσει. Αλλά από την προσωπική μου εμπειρία σας λέω, ότι ωφελούμαστε ?τα μέγιστα?, όταν κάπου-κάπου ξεφεύγουμε από την καθημερινή ρουτίνα και από τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχει εναλλακτική λύση;

Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν υπάρχουν αποτελεσματικές κλινικές ενδείξεις για την κατάθλιψη, όσον αφορά στην εναλλακτική ιατρική. Παρόλα αυτά, μερικοί μπορεί να ωφεληθούν από εναλλακτικές θεραπείες, όπως είναι η αρωματοθεραπεία, η ομοιοπαθητική ή το μασάζ, γιατί αισθάνονται ότι προσφέρουν κάτι ξεχωριστό στον εαυτό τους και έτσι ?ανεβαίνουν? ψυχολογικά. Αν βρείτε αυτές τις θεραπείες ευεργετικές, να τις ακολουθήσετε μαζί με τις ορθόδοξες πρακτικές.

Ας βοηθήσουμε τον εαυτό μας

Αυτό εξαρτάται από το βαθμό της κατάθλιψης. Όσοι υποφέρουν από βαριά κατάθλιψη, αισθάνονται ότι δεν θέλουν να κάνουν τίποτα και γίνονται ακόμη χειρότερα, όταν τους υποδείξουμε ότι πρέπει να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους!

Αν έχεις κατάθλιψη, παραδέξου ότι δεν είσαι καλά όπως ακριβώς θα έκανες και με οποιαδήποτε άλλη αρρώστια. Κατάλαβε ότι οι αρνητικές σκέψεις και πεποιθήσεις για τον εαυτό σου είναι μέρος της αρρώστιας και ότι έχει επηρεαστεί η κρίση σου. Είναι καλύτερα την περίοδο αυτή να αποφύγεις να πάρεις αποφάσεις, για παράδειγμα για το μέλλον σου, τη δουλειά σου ή τις σχέσεις σου.

Αν η κατάθλιψή σου δεν είναι βαριά ή αισθάνεσαι ότι μπαίνεις σε κατάθλιψη, μπορεί να μπορέσεις να σταματήσεις το ?γλίστρημα? προσέχοντας τον εαυτό σου καλύτερα. Κοιμήσου καλά, κόψε το αλκοόλ, (γνωστό καταθλιπτικό), και βεβαιώσου ότι δεν θα σε απασχολήσουν στρεσογόνα θέματα. Αν αισθάνεσαι θυμό, απογοήτευση, πίκρα κτλ, εκφράσου ανοιχτά, αντί να φυλάς τέτοια συναισθήματα μέσα σου.

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

Σωματικά συμπτώματα

· απώλεια ενέργειας (κάθε τι σου φαίνεται τεράστιο)

· διαταραχές ύπνου (λίγος ύπνος ή πολύς ύπνος ή ύπνος σε λάθος ώρες)

· κατανάλωση μεγάλης ή ελάχιστης ποσότητας φαγητού

· έλλειψη διάθεσης για σεξ

· πονοκέφαλοι, πόνοι της πλάτης, ναυτία, μόνιμο αίσθημα βάρους στο στήθος



Αλλαγές διάθεσης

· θλίψη (θέλεις συνέχεια να κλαις)

· μανιώδης διέγερση, νευρικότητα, αεικινησία

· πανικός και ανησυχία

· εριστικότητα

· αλλαγές διάθεσης από το ένα άκρο στο άλλο

· βαθύ αίσθημα ανημποριάς και αδιέξοδου και, ίσως, σκέψεις για αυτοκτονία



Αρνητικές πεποιθήσεις

· αισθάνομαι ότι δεν αξίζω τίποτα και ότι δεν με θέλει κανένας

· κάνω υπερβολική αυτοκριτική και σκέφτομαι συνέχεια τα λάθη του παρελθόντος

· αισθάνομαι τύψεις για τη δυστυχία των άλλων

· αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα και ότι δεν ελέγχω τη ζωή μου

· αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις, γιατί μου φαίνονται όλα άσκοπα και δεν μπορώ να νιώσω κανέναν ενθουσιασμό για τα πράγματα που πάντα μου άρεσαν



Αλλαγμένη συμπεριφορά

· εσωστρέφεια που καταλήγει να μένω μόνος μου όλο και περισσότερο καιρό

· αδυναμία να εκφραστώ σωστά

· παραβλέπω την εμφάνισή μου

· παραμελώ τους άλλους (το/τη σύζυγο/σύντροφό μου, τα παιδιά μου ....)

· βλάπτω τους άλλους ή τον εαυτό μου (συναισθηματικά ή σωματικά)


--------------------------------------------------------------------------------

O Dr Sandy Burnfield είναι ψυχίατρος ειδικευμένος στο παιδί και την οικογένεια στο Health Care, Andoner, Hampshire και πρόεδρος του γραφείου ΣΚΠ του Hampshire. Έχει ΣΚΠ εδώ και 30 χρόνια και είναι ιδρυτικό μέλος της «Persons with MS International», καθώς επίσης πρόεδρος της επιτροπής συνεδρίων της IFMSS. Έχει γράψει το βιβλίο ?Multiple Sclerosis: a personal exploration? (ΣΚΠ: προσωπική εξερεύνηση).

[SGIAL]

Ηλεκτροφυσιολογική και νευροαπεικονιστική μελέτη της οπισθοβολβικής νευρίτιδος σε ασθενείς με πρώτο επεισόδιο οπισθοβολβικής νευρίτιδος και πιθανή πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας

Κ. ΦΛΑΜΠΟΥΡΙΑΡΗ1, Ν. ΦΑΡΜΑΚΑΚΗΣ2, Ι. ΚΑΤΣΙΜΠΡΗΣ2, Γ. ΜΑΝΟΥΣΙΔΗΣ2, Α. ΜΙΧΑΗΛ1, Π. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ1

1. Νευρολογική Κλινική, Πανεπιστήμιο Πατρών
2. Οφθαλμολογική Κλινική, Πανεπιστήμιο Πατρών

Σκοπός: Προκειμένου να συγκριθεί η διαγνωστική αξία της μαγνητικής τομογραφίας, των οπτικών προκλητών δυναμικών (Ο.Π.Δ) με αναστρεφόμενη σκακιέρα και των οπτικών πεδίων (Ο.Π.), σχεδιάσαμε μία προοπτική μελέτη το προκαταρκτικό τμήμα της οποίας δημοσιεύουμε.



Ασθενείς & Μέθοδος: Δεκαπέντε ασθενείς (15) με πρώτη διάγνωση οπισθοβολβικής νευρίτιδας υπεβλήθησαν σε εξέταση οπτικών πεδίων, οπτικών προκλητών δυναμικών ινιακού λοβού και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.



Αποτελέσματα: Δώδεκα ασθενείς (12) από τους δεκαπέντε εμφάνισαν απομυελινωτικές πλάκες στην Μ.Τ. εγκεφάλου (80%) και εννέα ασθενείς (9) στην M.T. οπτικού νεύρου του προσβεβλημένου οφθαλμού (60%), ενώ στους μη προσβεβλημένους οφθαλμούς εμφανί-τηκαν θετικά ευρήματα σε 3 οφθαλμούς (20%). Τα Ο.Π.Δ. ήταν παθολογικά και στους 15 προσβεβλημένους οφθαλμούς (100%), ενώ στους μη προσβεβλημένους οφθαλμούς ήταν παθολογικά σε 10 οφθαλμούς (60%). Τα Ο.Π. παρουσίασαν θετικά ευρήματα σε 15 προσβε-βλημένους οφθαλμούς (100%) και σε 11 μη προσβεβλημένους οφθαλμούς (70%).



Συμπέρασμα: Συμπερασματικά φαίνεται ότι τα Ο.Π. και τα Ο.Π.Δ. αναστρεφόμενης σκακιέρας προηγούνται της Μ.Τ. σε ποσοστό ευστοχίας ως προς την ανίχνευση απομυελινω-ικής βλάβης. Όμως σχετικά με το ερώτημα της διαγνωστικής αξίας της Μ.Τ. εγκεφάλου και οπτικού νεύρου στη σκλήρυνση κατά πλάκας υπερτερεί η Μ.Τ. επειδή απαντά στο ερώτημα της διασποράς των βλαβών στο χώρο.


Οφθαλμολογικά Χρονικά, (σελ. 75-79)

[SGIAL]

Ένας κοινός ιός σχετίζεται με τη σκλήρυνση κατά πλάκας

Οι νεαροί ενήλικες των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά έντονα όταν εκτίθεται σε έναν κοινό ιό, μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εκδηλώσεως σκληρύνσεως κατά πλάκας αργότερα στη ζωή, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Η μελέτη έδειξε ότι τα επίπεδα των αντισωμάτων του ιού Έπσταϊν-Μπαρ (EBV) είναι αυξημένα στο αίμα των ασθενών που παρουσιάζουν σκλήρυνση κατά πλάκας, δεκαετίες πριν εκδηλώσουν τη νόσο.

Η μελέτη αυτή είναι απλώς η τελευταία που επιβεβαιώνει τη συσχέτιση μεταξύ της μόλυνσης από αυτόν τον κοινό ιό με τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Αυτό που την καθιστά πρωτοποριακή είναι η χρονική περίοδος που μεσολαβεί από τη στιγμή τη μόλυνσης (και της ανίχνευσης του ιού με αιματολογικές εξετάσεις) μέχρι την διάγνωση της σκληρύνσεως - μια χρονική περίοδος που φτάνει τα 30 χρόνια σε ορισμένες περιπτώσεις.

«Σε παλαιότερες μελέτες είχαμε αποδείξει ότι η λοίμωξη με τον ιό EBV συνιστά έναν ισχυρό παράγοντα κινδύνου για ανάπτυξη σκλήρυνσης κατά πλάκας», δήλωσε στο Ρόιτερς ο επικεφαλής ερευνητής δρ Αλμπέρτο Ασέριο, αναπληρωτής καθηγητής Επιδημιολογίας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στη Βοστόνη.

«Η παρούσα μελέτη, ωστόσο, καθίσταται μοναδική στο είδος της επειδή έχει μακράν την μεγαλύτερη περίοδο κλινικής παρακολούθησης των ασθενών από όλες τις άλλες», πρόσθεσε.

Στη νέα μελέτη συμμετείχαν 42 ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας και 70 υγιείς εθελοντές, των οποίων οι ερευνητές είχαν αποθηκεύσει δείγματα αίματος που έλαβαν την περίοδο 1965-1974.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας διαγνώσθηκε στους πάσχοντες μεταξύ 1995 και 1999.

Όπως έδειξε ο έλεγχος των αποθηκευμένων δειγμάτων αίματος, οι ασθενείς είχαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στον EBV σε σχέση με τους υγιείς εθελοντές.

Επιπλέον, κάθε τετραπλασιασμός στα επίπεδα των αντισωμάτων ισοδυναμούσε με διπλασιασμό του κινδύνου εκδηλώσεως σκλήρυνσης κατά πλάκας.

«Τα επίπεδα των αντισωμάτων στον ιό Έπσταϊν-Μπαρ αυξήθηκαν 15 έως 20 χρόνια πριν από την εκδήλωση των συμπτωμάτων της σκλήρυνσης και παρέμειναν έκτοτε υψηλά», έγραψαν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Αρχεία Νευρολογίας».

«Τα ευρήματα αυτά έχουν σημαντικές εφαρμογές για όσους κάνουν έρευνα για τη συγκεκριμένη ασθένεια. Παρέχουν σταθερή ένδειξη ότι ο EBV πρέπει να είναι στον πυρήνα της έρευνας για τη νόσο και ότι ο ιός Έπσταϊν-Μπαρ θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως ένας στόχος πρόληψης και θεραπείας», πρόσθεσε ο δρ Ασέριο.

Τα αντισώματα είναι πρωτεΐνες που παράγονται από τον οργανισμό ώστε να καταπολεμά τις λοιμώξεις.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι περισσότεροι άνθρωποι εκτίθενται κάποια στιγμή στη ζωή τους στον ιό Έπσταϊν-Μπαρ, ο οποίος αποτελεί αιτία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης έως την ηλικία των 40 ετών.

Στην ανάπτυξη σκληρύνσεως κατά πλάκας - μιας χρόνιας εκφυλιστικής νόσου, κατά την οποία ο οργανισμός επιτίθεται στο δικό του κεντρικό νευρικό σύστημα, δηλαδή στον εγκέφαλο και στον νωτιαίο μυελό - πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο κληρονομικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες.

«Συνολικά, τα αποτελέσματα της νέας μελέτης και των παλαιότερων παρέχουν ενδείξεις ότι η λοίμωξη με τον EBV είναι ένας παράγοντας κινδύνου στην ανάπτυξη της σκλήρυνσης. Η ανακάλυψη ισχυρών παραγόντων κινδύνου είναι ένα σημαντικό αρχικό βήμα στην εύρεση τρόπων διάγνωσης, θεραπείας και πρόληψης της σκλήρυνσης κατά πλάκας», είπε ο δρ Ασέριο.
Πηγή: Reuters, Archives of Neurology (April 10,2006)